Tha-tha-that's all folks!
Over. Klaar. Het zit erop.
De laatste weken heb ik mijn website ernstig verwaarloosd, ik heb al mijn tijd gebruikt om nog een heleboel gave dingen te doen in de States. Een verslag van de sponsor meeting waar ik mijn onderzoek gepresenteerd heb aan 100 mensen uit de industrie, is helaas ook achterwege gebleven. Naja, dat ging goed in elk geval. Er wordt nu hard gewerkt om mijn verslag te kunnen publiceren, tegen de tijd dat dat gelukt is, horen jullie het wel weer!
De laatste twee weken in de States heb ik met mijn ouders nog wat rondgetrokken door het westen van de States: Colorado (Mesa Verde NP), Utah (Arches NP) & Arizona (Grand Canyon NP). Na anderhalve week, vloog ik terug vanuit Page, AZ, om daar in de laatste twee dagen alles in te pakken en mijn vertrek voor te bereiden. Mijn ouders zijn nog verder getrokken naar het noorden: Yellowstone NP. Woensdag 18 juni vloog ik via Washington terug naar Amsterdam... De plaatjes in het stukje hieronder zeggen genoeg over die laatste twee weken...
Goed. Ik ben terug in Nederland, mijn oude mobiele nummer doet het weer, en ik woon weer op mijn oude adres. Dank voor de belangsteling de afgelopen maanden, de reacties op mijn site, de mailtjes, de kaartjes en de sms-jes. Bemoedigend en heel fijn als je lang zo ver weg bent!
... Lennart signing off!
South Table Mountain
In een van mijn eerste posts in januari schreef ik al dat ik South Table Mountain een keer wilde gaan beklimmen. Vandaag heb ik er eindelijk de tijd voor genomen. South Table Mountain is een karakterestieke berg die boven Golden uitsteekt, ten oosten van het dorp, het is eigenlijk de scheiding tussen Golden en Denver. Vanaf de top heb je een schitterend uitzicht over de Foothills, Golden, en stukken van Denver. Het is maar een kleine wandeling, in een goed half uurtje stond ik op de top. Geologisch is South Table Mountain volgens mij een vulkanische intrusie: vulkanisch gesteente dat langzaam in een vulkanische gang (ondergronds) is gestold, dergelijk gesteente is over het algemeen vrij hard en heeft de erosie die de vallei gevormd heeft, kunnen doorstaan. Maar ik kan er ook vakkundig naast zitten, er ligt een mooie breuk vlakbij, en de vorming van de Rocky Mountains heeft de geologie natuurlijk ook op z'n kop gezet.
Natuurlijk heb ik een paar foto's gemaakt onderweg en vanaf de top. Vanmiddag heb ik zitten Photo stitchen, en een boel pijltjes en namen toegevoegd. Het resultaat is wel wat groot (3.5 MB) maar geeft wel een goede overview van het dorp en de vallei. Je kunt op de onderstaande thumbnail klikken en dan wachten tot je browser 3.5 MB heeft geladen, maar het is waarschijnlijk handiger om het plaatje even te downloaden en te bekijken in je favoriete foto-bekijk-programma.
Je kijkt naar het westen, het zuiden is dus links, het noorden rechts. In rood heb ik een paar wegen aangegeven, die je op Google Maps terug zou kunnen vinden. Mijn huis spreekt voor zich, het Greens center is het gebouw waar de vakgroep zit (zoals je ziet is het een mooie betonbunker, het BBL is er niks bij...) en het Guggenheim is het `academiegebouw' van CSM. Verder zie je de `M' van Mines op de berg, vlak achter de campus. Eerstejaars sjouwen bij het begin van hun studie een 5 kilo zware steen de berg om bij te dragen aan de uni, en verven alles weer netjes wit. Als je afstudeert mag je je eigen steen weer op gaan halen... Bij Clear Creek is een leuk parkje, heel geschikt om te lunchen. De Golden Fault (breuk in de aardkorst) komt zowel aan de noord- als zuidkant van het dorp aan de oppervlakte. Tot slot heb ik nog de supermarkt, een klein deel van de Coors brouwerij en Buffalo Bills graf even aangegeven.
Nog een plaatje van downtown Golden en een van downtown Denver (als je goed kijkt zie je het gouden koepeltje van het Capitol op ongeveer een vijfde van de breedte van de foto, vanaf de rechterkant) en een foto van een paar bewoners van de berg, wiens rust ik een beetje verstoord heb...
Hollywood & Warner Bros
Begin voor een compleet en min of meer chronologisch verslag van mijn lang weekend in California & Las Vegas hieronder met het stuk `LA!'...
Maandag ging Merel weer hard aan het werk, en vloog ik 's avonds alweer terug naar Denver. Maar natuurlijk niet voordat ik iets van Hollywood en een van de studio's gezien zou hebben. In Santa Barbara kon ik weer een autootje ophalen op het vliegveld (het blijft fijn: lage dollar en gratis one-way rentals). Dit keer een iets beschaafder kleurtje, maar nog steeds een te zware moter... Wel jammer van dat nummerbord, trouwens: `famous potatoes'...
Het was toch nog bijna twee uur rijden, langs de kust, tot ik weer in Beverly Hills was. Daar even rondgekeken en de Walt Disney en de Reagan estates opgezocht. Veel zag je er natuurlijk niet van, maar je kijkt stiekem toch in alle auto's of er niet een bekend gezicht in zit... Toen door naar downtown Hollywood, en ja: de letters `Hollywood' staan er echt! Hollywood is een groot contrast met Beverly Hills: Hollywood is eigenlijk maar een heel gewone voorstad van LA. De walk-of-fame is ongeveer 200 meter lang, aan beide kanten van de straat, voor het Kodak theater, waar veel premieres zijn. Maar de stad heeft verder niet die uitstraling: recht tegenover het Kodak theater, aan de walk-of-fame, zit een oer-saaie H&M en zelfs een Hooters.
Om een uur 's middags had ik een plekje weten te bemachtigen bij de V.I.P. tour van de Warner Bros studios. De watertoren is natuurlijk een bekend en zelfs beschermd land mark. Laten we er een zoekpuzzel van maken, wie raadt welke?
2: 
3: 
5: 
6: 
8: 
Toch maar de antwoorden dan? Goed: 1: de watertoren van Warner Bros; 2: de auto in Harry Potter (1), met op de achtergrond de neus van de auto van de Duke's of Hazard; 3: de wagen in Troy, met daarachter de auto in de Matrix (1); 4: De ambulance ingang van het County Hospital in E.R.; 5: het binnenplaatje van datzelfde ziekenhuis; 6: Central Perk's cafe van Friends; 7: Sookie's huis uit Gilmore Girls; 8: Het park van Gilmore Girls, met de patio en de dorpskerk op de achtergrond.
De sets worden natuurlijk voor veel verschillende opname's gebruikt: een likje verf, of het vervangen van de muurplaten en het veranderen van de vaste camera standpunten doen dan wonderen. Op de foto van het binnenplaatsje van E.R. zie je bijvoorbeeld ook de verduisteringsdoeken en de regen- en sneeuwmachines, waarmee het klimaat van Chicago kan worden nagemaakt in Los Angeles... Veel huizen in de Gilmore Girls wijk zijn dubbelzijdig: de achterkant van Sookies huis is bijvoorbeeld de voorkant van Lorelei's huis.
In het museumpje van de studio's, waar de set van Friends inmiddels staat, zijn naast zes echte oscars, nog een boel attributen ten toon gesteld: de sentenials van de Matrix bijvoorbeeld en kostuums van Sjakie en de chocolade fabriek.
Het is toch een beetje raar om nu gezien te hebben hoe erg je voor de gek gehouden wordt in de meeste films en t.v.-serie's...
Vegas!
Las Vegas is een stad die al tijden tot de verbeelding spreekt. The Strip, het gedeelte waar alle casino's zijn, ligt aan de zuidkant van de stad en is eigenlijk maar 1 lange, brede straat van een kilometer of twee, drie. Aan het eind van de middag kwamen Merel en ik aan de zuidkant de Strip opgereden, langs de Monterey, de Luxor, de Excalibur, de MGM, ... naar ons motel aan de noordkant. Elk casino/hotel heeft zijn eigen thema, en dat is vaak helemaal uitgewerkt in het gebouw: bij de Luxor vind je een piramide en een Sphinx; de New York-New York heeft zijn eigen vrijheidsbeeld en Chrysler building; bij de Paris staat een Eiffeltoren van halve grootte en een Arc de Triomphe en de Venetian heeft zijn eigen San Marco plein, Rialto brug en gondeliers. De meeste hotels hebben verschillende voorstellingen, varierend van een paar leeuwen in de MGM tot een fonteinen-show voor de Bellagio (Ocean's 11). Die laatste show trekt altijd veel bezoekers. De eerste show die we vroeg op de avond zagen was vrij neutraal: een verantwoord klassiek muziekje. Later op de avond werd het patriotistischer: bekijk dit filmpje maar eens.
Het concept van alle hotels blijft, ondanks de aankleding, natuurlijk overal hetzelfde: een groot hotel met een groot casino... Het gokken is een belevenis op zich: wij schoven in de Bellagio voorzichtig aan bij een $5-tafel, waar een vriendelijke croupier alles nog eens rustig uitlegt, terwijl op tafels vlakbij mensen nonchalant met $500- en $1000-chips staan te dobbelen. Voor sommigen is dat blijkbaar lucratief: een meneer op witte sportsokken liep in zijn shorts met een check van zes cijfers voor de punt naar buiten...
Nachten duren lang in Vegas en we waren de volgende ochtend dan ook niet heel vroeg op. De bekende Bodies tentoonstelling bleek in een hotel in Vegas te zijn en die hebben we zondag rond lunchtijd bekeken. De terugrit naar Santa Barbara duurde door files en drukte rond LA nog een flinke tijd: rond negen waren we pas weer in Goleta...
Road trippin' USA
Na mijn eerste dag in LA, zijn Merel en ik vrijdagochtend vetrokken voor een korte road trip: via Death Valley naar Las Vegas. Merel heeft gelukkig de beschikking over een auto, die ons heel comfortabel in een kleine vijf uur naar Death Valley bracht. Death Valley is, zoals de naam doet vermoeden, een hele grote woestijn en bestaat voor het grootste gedeelte uit zout-pannen, hier en daar doorsneden door gebergte-ranges. Een filmpje van onderweg kun je hier bekijken: filmpje. De volgende foto's geven een idee van de woestijn, al komt dat nooit helemaal goed tot uiting... de grootste vallei is 140 mijl lang en ongeveer 20-30 mijl breed. Het laagste punt ligt bijna 300 meter onder zeeniveau, voor veel Amerikanen een eng idee. Aan het begin van de avond zijn we Dante's viewpoint opgereden, een bergtop aan de oostkant van de vallei, met een schitterend uitzicht op de ondergaande zon.
Om een uur of elf kwamen we aan in Beatty, NV, een slaperig dorpje van 3300 zielen, midden in de woestijn. Een motel kamer was snel gevonden. Het cafe aan de overkant van de straat werd ons aangeraden als een `really good pizza-place'. De deur bleek een soort tijdmachine en al snel vonden we onszelf terug tussen de cowboy-hoeden, revolvers-met-ivoren-handvaten en vooral veel, heel veel, dronken Bush-aanhangers: ``You can't blame Bush for a hurricane'' en ``Who's that kid, what's his name? Oba-lama? What he needs is a go-wa-homa!'' Mr. Cimmaron nam overigens wel uitgebreid de moeite om zich voor te komen stellen en ons welkom te heetten. Hij leek ondanks (of misschien dankzij?) zijn dronkenschap bijna vereerd dat we zijn dorp aandeden en was oprecht geinteresseerd in waarom we er waren. Zijn eerste gok met ``Scandinavia?'' zat er niet eens heel ver naast. Mr. Cimmaron is dan ook een oorlogsveteraan: Duitsland in de Tweede Wereld oorlog en natuurlijk Vietnam, maar van Nederland had hij nog nooit gehoord. Voor de foto kwam zijn revolver met ivoren handvat en zijn leren kogelriem van achter de bar... (wapens worden blijkbaar bij binnenkomst in bewaring gegeven)
Een klein eindje buiten Beatty ligt, of lag, een dorpje Rhyolite. Gebouwd in 1906-1907 voor de mijnbouw en binnen vijf jaar alweer verlaten. Op zijn hoogtepunt had Rhyolite 10.000 inwoners en een verbinding met het spoor. Tegenwoordig is er niet zo heel veel van over: karkassen van de paar stenen huizen, vooral de banken staan nog overeind. Verder is Rhyolite voor het grootste deel weer in bezit genomen door de woestijn...
Een rit van een paar uurtjes bracht ons daarna bij de Hoover dam (wie kent de Discovery documantaire niet?..). De Hoover dam ligt in de Colorado rivier, op de grens van Nevada en Arizona, is gebouwd in art-deco stijl en er is echt geprobeerd iets van te maken. De dam trekt dan ook veel touristen en wekt daarnaast genoeg stroom op voor 400.000 huishoudens.
LA!
Zoals aangekondigd ben ik donderdag naar Los Angeles gevlogen voor een lang weekend in zuid California en Nevada, met Merel, een studiegenootje die dit semester aan UCSB in Santa Barbara (Goleta) studeert. Dit keer vooral veel foto's, die zeggen meer dan een lang verhaal van mij...
Rond het middaguur kwam ik met een uurtje vertraging aan op LA. Die vertraging was te wijten aan een blizard in Denver (ja, op 1 mei) en het ont-ijs-en van het vliegtuig. Onderweg wel een schitterend uitzicht op achtereenvolgens: de Rockies, Lake Powell, de Grand Canyon, Lake Mead en Hoover dam, Las Vegas, de woestijn en de suburbs van LA. Wie wel eens the A-team gekeken heeft kent het vliegveld van LA wel, met de heel erg jaren 60, wat op een vliegende schotel lijkende land mark.
Bij aankomst een set wheels gehuurd om mee door LA en Hollywood en naar Santa Barbara te rijden. Als je dan toch van plan bent om Sunset blvd af te rijden, kun je ook maar beter een bijpassende auto uitzoeken: een kanarie-gele Pontiac G5, bijvoorbeeld. Onderweg van het vliegveld naar downtown heb je goed uitzicht op de skyline:
De bevolking van downtown LA bestaat voor het grootste deel uit Mexicanen en zij grepen de 1 mei vieringen aan om luidruchtig te pleiten voor meer rechten en legalizatie van hun familie en vrienden en misschien ook wel van zichzelf. De politie was dan ook alom tegenwoordig, en dat levert typisch Amerikaanse plaatjes op, bij het stoplicht, bijvoorbeeld en in de demonstratie zelf:
Downtown LA is verder vooral niet zo groot en er zijn eigenlijk ook geen dingen waarvoor je er als tourist heen gaat; alles gebeurt in de suburbs: Hollywood, Beverly Hills & Venice. Wel vind je er het financial district:
Halverwege de middag heb ik me gewaagd aan het rijden op Sunset blvd. Met de kleur van de auto kon ik wel iets compenseren, maar het autootje bleef toch wat klein... Vanuit de rommelige wijken ten noorden van downtown LA, reed ik al gauw langs een paar studio's, Beverly Hills binnen. Veel villa's liggen achter dichte hagen, af en toe van je een glimp op van de pracht en praal. Ik had toch wat moeite om de muziek van de Beverly Hills cop films uit mijn hoofd te krijgen... Sunset blvd loopt dood op de Pacific, niet ver van Venice beach. Aan het begin van de avond ben ik in een kleine twee uurtjes over de coastal highway naar Santa Barbara gereden, in de ondergaande zon: zie dit filmpje
Gossip
In Nederland lachen we er vaak om: de negative-campaigning in Amerika en alle gossip. Zeker de rechtse blaadjes beginnen langzamerhand op stoom te komen. McCain is natuurlijk de onbetwiste volksheld, neergeschoten boven Vietnam en vijf jaar gevangen gezeten in een kamp van de Vietcong: hij kan niet zoveel verkeerd doen. Maar dan Obama en Clinton. Deze blaadjes stonden gister en vandaag bij de kassa van `mijn' Safeway:
Dus mocht iemand nog iets willen weten over het uitelkaar vallende huwelijk van Obama, of de geheime lesbische relaties van Clinton: ik stuur ze graag even op! Ook het verhaal dat dr. Phil zelf een shrink nodig heeft (the Globe, rechtsonder) is erg vermakelijk!
Bijna botsing
Gisteravond kwam ik om even over twaalf thuis van de uni: beetje doorfietsen, het is hier 's nachts nog flink koud. Cheyenne street af, heuveltje op, linksaf op 24th, heuveltje af en met een beetje vaart, linksaf tussen de struikjes door, de oprit op. Een stukje dat ik inmiddels vele tientallen keren gefietst heb. Het is hier 's nachts doodstil op straat en heel erg veel verlichting is er niet. Mijn schrik was dan ook groot toen ik bij het opfietsen van de oprit achter de struiken op een halve meter na een jong rendier miste!
Het beest stond daar rustig te herkauwen, onzichtbaar vanaf de weg. Echt haast om weg te komen had het niet en het zal mijn verbeelding zijn, maar ik meende zelfs een blik te bespeuren van `wat kom jij op mijn oprit doen?..' Het gaf mij wel de kans om mijn fototoestel te voorschijn te halen en een poging te doen om een redelijke foto te maken. Dat mislukt in het donker natuurlijk glansrijk, dit is het beste resultaat:
Het was eigenlijk maar een klein beest, maar zijn bouw en vooral zijn trage bewegingen waren onmiskenbaar voor een rendier. En op minder dan een meter afstand is zo'n beest dat toch wel erg groot...
Rehearsal
Inderdaad, na bijna twee weken is het weer tijd voor een update. De afgelopen anderhalve week kreeg mijn onderzoek even voorrang... Vanmiddag heb ik een rehearsal gegeven van de presentatie die ik op de sponsors meeting van de vakgroep (19-22 mei) ga geven over mijn onderzoek. Omdat een deel van het geld van de vakgroep afhangt van de sponsors en de docenten graag de naam van CWP hoog willen houden, is de standaard voor de presentaties erg hoog. Iedereen die een presentatie geeft op de sponsors meeting moet dan ook een rehearsal voor de vakgroep geven, op z'n minst drie weken van te voren. Na afloop van zo'n rehearsal varieren kritieken van `hier moet nog veel aan gebeuren' tot `dit is onbruikbaar, begin maar opnieuw'... Een minuten-durend debat over interpunctie, of het gebruik van hoofdletters in titels en dergelijke is geen uitzondering. Plaatjes moeten groot genoeg en onleesbare letters op je slides is zowat een doodszonde.
De afgelopen dagen (inclusief het weekend) heb ik dan ook afwisselend slapend of op de universiteit doorgebracht om voor resultaten te zorgen en daar een presentatie van te maken. De resultaten die ik nu heb zijn toonbaar, maar roepen natuurlijk meer vragen op dan dat ik beantwoord (het zal een keer niet...). Ik heb nu in elk geval source signatures, kijk maar naar het plaatje: een flinke positieve piek, gevolgd door een negatieve, ongeveer zoals we verwachten voor een thermische pulse. In de rest van de trace (de lijntjes) `spurious events': dingen waarvan we eigenlijk niet willen dat ze er zijn, maar waarvoor we toch een verklaring moeten geven. Vooral die spurious events zorgen nog voor een boel nieuw werk...
Over mijn presentatie was ik zelf natuurlijk nog niet helemaal tevreden, maar al mijn letters en plaatjes waren in elk geval groot genoeg. De kritieken vielen eigenlijk best mee, voor een CWP rehearsal. Aan mijn slides hoeft niet zo heel veel meer te gebeuren, ik hoef mijn slides alleen aan te passen aan nieuwe resultaten. De discussie ging dan ook niet zozeer over de slides, maar was gelukkig meer inhoudelijk, zodat ik nu in elk geval duidelijk heb hoe nu verder, de komende vijf weken...
Eerst het komend weekend maar weer eens even iets anders van de States zien dan de betonbunker-zonder-ramen waarin de vakgroep zit. Een eerste-jaars veldwerk genootje van mij studeert nu een half jaar aan UCLA in Santa Barbara, vlakbij Los Angeles. Daar ga ik donderdagochtend heen en dan: donderdag Los Angeles & Hollywood, vrijdag Death Valley, zaterdag Las Vegas en zondag weer terug naar LA... Vooruitzichten voorlopig: 30 graden C en volop zon! Ik zal aan jullie denken in de studios, cruising down Sunset Boulevard, op Venice beach, in de zout-woestijn en in de Bellagio! Of niet, natuurlijk...
Lente in Colorado II
Mijn hoopvol verhaal over de aanstaande lente in Colorado van afgelopen vrijdag blijkt toch iets voorbarig te zijn geweest. De weerberichten klopten wel, het weekend was schitterend. Gister was het 26 graden Celsius en heb ik onder onder een boom een paar artikelen door zitten nemen. Vanmiddag zag dezelfde boom er zo uit (eerste foto). Het is in minder dan 24 uur meer dan 20 graden afgekoeld en het sneeuwt weer. De narcissen op de campus zijn er vast minder blij mee en ook veel studenten vergissen zich in het weer:
Golden Bowl
Hoe besteed je je zaterdagavond in een klein Amerikaans universiteits stadje beter dan een avondje bowlen? (deze vraag is voor velen wellicht niet zo heel retorisch als ik het hier doe voorkomen ;-) ) Een paar blokken verderop op 24th street zit een combi van een Chinees restaurant en een bowling centrum, je voelt het al, ze heten allebei `Golden Bowl'. Maar er zijn wel twee verschillende ingangen en uithangborden:
Het Chinees restaurant is niet zo indrukwekkend: witte tuinstoeltjes en een keur-collectie aan plastic tafelkleedjes in verschillende motiefjes. Het eten is wel redelijk trouwens, voor $1.50 per schep... Maar het bowling centrum is leuker. Ik geloof niet dat ik in Nederland al eens in zo'n groot bowling centrum geweest ben (ruim 20 banen) en zoals de ingang doet vermoeden (zie foto) stap je zo 20 jaar terug in de tijd: mooi groen met geel is niet lelijk!
De bowling skills van de gemiddelde bezoeker in de Golden Bowl doen die van mij verbleken: een stuk of vier strikes achter elkaar op de banen links en rechts van de onze is geen uitzondering en er is geen grotere uitdaging dan een bowling bal door z'n curve eerst bijna in zowel de linker als de rechter goot te laten belanden, voordat ie toch alle tien kegels omgooid. Nou moet ik zeggen dat je er snel steeds beter wordt, maar voor dat soort grappen moet ik toch nog flink oefenen, meestal blijf ik op een schamele 80 puntjes steken... Op de volgende foto's zie je mij een spare gooien en Steve in full swing.
Lente in Colorado
Tot nu toe vooral veel foto's van sneeuw en kou hier in Colorado. Zoals ik al eerder zei, heeft `wisselvallig' hier een andere betekenis dan in Nederland. Afgelopen weekend lekker in de zon gezeten en in Denver in het park gelegen; woensdagochtend stond ik weer tot mijn enkels in de sneeuw en gister ben ik voor het eerst een beetje nat-gemiezerd op de fiets (de allereerste regen, sinds mijn vertek uit Nederland). Maar zoals het er nu naar uitziet zijn de sneeuwbuien van de afgelopen week echt de laatste invloeden van deze winter en is de lente eindelijk aangebroken.
Het lijkt erop dat de lente ongeveer 5 dagen gaat duren, kijk maar:
Tijd om de banden van de mountainbike wat harder op te pompen, nu ze niet meer door de sneeuw hoeven ploeteren. En de handschoenen kunnen ook definitief thuisblijven. Laat de zomer maar komen!
Je verwacht het niet...
In elk geval geen rek vol, midden in de Nike-store in Denver:
Halverwege
Dit weekend ben ik min of meer halverwege mijn visiting scholarship hier in Colorado. Natuurlijk zijn er dingen die ik mis en dingen die ik niet mis:
Dingen die ik mis:
* Fietsen op een fietspad
* Het geluid van de Dom
* Een boterham met kaas, gemaakt door Sophie
Dingen die ik niet mis:
* Regen
* 19% btw
* Ongeintresseerde mensen bij een kassa (Boh-nus-kaart..?)
Muziek
Er is Amerikaanse muziek die hier heel populair is en in Nederland nauwelijks bekend. Neem nou Kenny Chesney, een hippe, populaire countryzanger, die met gemak het grootste stadion overal in Amerika kan vullen. Luister en kijk maar eens naar het volgende filmpje op You Tube: Kenny Chesney. Mocht je de tekst niet helemaal kunnen volgen (en die is zeker de moeite waard!), dan vind je die hier: Kenny Chesney tekst.
Lachen toch? She thinks my tractor's sexy!
Het failliet van de States
Gister op het nieuws: in het huidige systeem van zorg en `elderly benefits', zoals de AOW hier heet, kan de USA in 2019 geen leningen meer krijgen (oftewel de staatsschuld op laten lopen) om de zorg en de AOW te betalen. Dat zou betekenen dat de USA dan een maximale staatsschuld heeft en alle reserves voor de (ouderen-) zorg finaal op zijn. Waar ze die reserves laten is mij een raadsel, want zorg in de VS schijnt nog steeds niet te betalen te zijn... Ziektekostenverzekeringen zijn hier, mits je gezond bent, iets goedkoper dan in Nederland, maar dan heb je wel een eigen risico van 2.500 dollar... Op de radio was laatst een hele rel omdat er bij een financiele instelling mensen bleken te werken met als enige taak dingen te vinden op grond waarvan de verzekering van ernstig zieke mensen kon worden ontbonden. Dat die mensen daar speciaal voor in dienst waren was niet eens het grootste probleem, maar dat zij als salaris alleen een percentage van hun binnengehaalde `besparingen' uitbetaald kregen was zelfs voor Amerika wat al te gortig.
Ondertussen rijdt de gemiddelde Amerikaan, die in Colorado althans, in een auto die volgens de commercials `outstanding gas-milage' haalt, maar volgens Europese normen nog steeds slecht zou presteren: op de snelweg 25 miles per gallon (25 MPG = 1 liter per 10 kilometer). 1 liter benzine kost hier ongeveer 50 cent en dan is Colorado nog `duur'. Je krijgt in de supermarkt al je boodschappen ingepakt in plastic zakjes en de meeste huizen worden, ook in dit klimaat, van hout en enkel glas gebouwd. Amerika gebruikt per hoofd van de bevolking gemiddeld 70 vaten olie per dag (ter vergelijk: Nederland, als transportland, gebruikt 60 vaten olie per persoon per dag, Duitsland 32 en een land als Kenia maar 1.5). Download hier een confronterende plug-in voor Google Earth, die het olie gebruik per persoon per dag goed illustreert.
De euro stond toen ik in december in San Francisco was ongeveer 1 op 1.45 ten opzichte van de dollar. Toen ik in januari hier aankwam was het 1.46. op 26 februari ging ie door de 1.50 en de koers van vandaag is 1.58. De enorme staatsschuld van de VS bedraagt nu 9.5 biljoen (9.500.000.000.000) dollar, 31 duizend dollar per persoon, en groeit met 1.65 miljard per dag. Door het dalen van de dollar zal die staatsschuld nog harder groeien. Ter vergelijk: Nederland heeft een staatsschuld van 219 miljard euro, 13.000 E per persoon. De FED heeft de rente in iets meer dan een half jaar tijd meer dan gehalveerd: van 5% begin september naar 2.25% nu, zodat mensen goedkoop kunnen lenen en zodoende de economie een beetje draaiend kunnen houden. Bush kwam met een erg Amerikaanse oplossing: iedere Amerikaan krijgt in juni een bedrag varierend van 600 tot 1500 dollar om lekker uit te geven (of voor veel Amerikanen: leningen af te betalen...) en op die manier de economie een impuls te geven.
Daarnaast is er in de afgelopen vijf jaar 505 miljard dollar verspijkert aan een oorlog in Irak, en dan hebben we het nog niet over de oorlog in Afghanistan.
Vanuit Europees oogpunt zou het niet zo moeilijk moeten zijn om het tij te keren: stop de oorlog in Irak, verklein het leger en verhoog de sales tax (Golden is duur met in totaal 7%) en de inkomsten belasting een beetje. Voer een accijns op benzine in, het openbaar vervoer hier in de Denver metro area is echt niet slecht en goedkoop ook. Daarmee zou je veel geld vrij kunnen maken. Maar dan kom je wel aan het grootste goed in Amerika: je vrijheid. Het geld waar jij voor gewerkt hebt is van jou en niet van de staat, als jij iets wilt hebben koop je dat zonder dat de staat je daarin belemmert, als jij ergens heen wilt wacht je niet op een bus en je hebt een groot leger achter de hand om dat allemaal te beschermen...
Dit zal wel het belangrijkste thema van de aankomende verkiezingen worden, dat hoop ik althans. Hillary Clinton zei het zo: `we're borrowing money from the Chinese to buy oil from the Saudies, something is not right here'. Het zal voor de volgende president, wie dat ook wordt, in elk geval geen makkelijke opgave worden om het tij te keren: maatregelen die recht in gaan tegen de centrale waarde in de Amerikaanse maatschappij lijken niet te vermijden. Ergens is het wel een eng idee om een land met zo'n enorm leger zo failliet te zien gaan...
Spingbreak
Het is een tijdje stil geweest op LennartdeGroot.nl. Vorige week was namelijk springbreak. Sophie was een weekje hier. Hieronder en in de vorige posts van vandaag een verslag...
Vrijdagavond (7 maart) haalde ik Sophie op op het vliegveld. Autootje (Pontiac Grand Prix 2008) gehuurd (zie foto). Zaterdag 's ochtends geshopt (dollar rond 1.54) en 's middags naar een ijshockeywedstrijd geweest, zie een bericht of vier hieronder... Zondag 's ochtends naar het graf van Buffalo Bill (wiki). In tegenstelling tot Lucky Luke heeft Buffalo Bill echt bestaan. De Lucky Luke verhalen zijn waarschijnlijk voor een groot deel op de avonturen en het werk van Buffalo Bill gebaseerd: hij heeft gewerkt voor de pony express, heeft zich tegen de belangen van de Indianen aan bemoeid en was een graag geziene figuur in het Westen. Volgens zijn laatste wens is hij begraven bovenop Look-out mountain, boven Golden (zie foto). 's Middags is er weer veel geshopt in Denver (had ik de dollarstand al genoemd?..).
Maandag de hele dag geskied in Loveland (zie bericht hieronder). Dinsdagochtend naar Dinosaur Ridge geweest (zie drie berichten hieronder). Dinsdagmiddag hebben Sophie en ik besteed aan het bereiden van een echte Hollandse maaltijd voor mijn groep mede-studenten en huisgenoten. Boerenkool, zuurkoolstampot en hutspot met worst (het was een beetje zoeken in de supermarkt, maar het is hier echt allemaal te koop) voor een Indier, een Braziliaanse, een Iraanse, twee Fransen, een Duitse, twee Amerikanen en twee Hollanders... Het was erg gezellig en Set heeft zijn waarde als internationaal spel maar weer eens bewezen (waarom staan er op de Amerikaanse kaarten diamonds in plaats van vierkantjes?..).
Woensdagochtend naar een goudmijn hier in de buurt geweest (zie twee berichten hieronder), nog meer boodschappen gedaan en naar de dierentuin van Denver geweest. Donderdag Golden nog maar eens beter bekeken (zie foto's) en naar de grootste brouwerij van Amerika geweest, die staat in Golden: de Coors brouwerij (zie foto's).
Zaterdagochtend vloog Sophie alweer vroeg naar Nederland: voorbij gave springbreak, dag gave wagen en weer drie maanden een beroep doen op de diensten van MSN, Skype en AT&T...
Skien in Loveland & Winterpark
Met zoveel sneeuw en zoveel gave ski-gebieden dichtbij, moest er tijdens springbreak ook geskied worden. Sophie en ik hadden ons oog laten vallen op twee gebieden op ongeveer anderhalf uur rijden van Golden: Loveland, tegen de continental divide aan, en Winterpark, een van de grootste en bekendste ski-gebieden van Colorado. In Winterpark hebben we kennis gemaakt met de beroemde Colorado Powder: poedersneeuw tot aan je knieen en nog helemaal zonder sporen, speciaal voor ons om door heen te skien, zullen we maar zeggen. Op het volgende filmpje kom ik aan het eind van de dag vrij lafjes de heuvel af in Loveland, maar dit was pas mijn tweede dag op een skipiste: filpmje Lennart.
Verder zeggen de foto's genoeg: Sophie in Loveland, Sophie-met-uitzicht en Lennart in de lift in Winterpark:
Dan het maken van een snowangel en het resultaat:
En een plaatje van bij de continental divide, de waterscheiding tussen het Atlantisch en het Pacifisch bekken (als je aan de ene kant naar beneden plast loopt het in de Atlantische oceaan en aan de andere kant naar de Pacific), vlakbij Loveland en een plaatje van de `onze' wagen tijdens springbreak:
Phoenix Gold Mine
In de Rocky Mountains vind je nog een aantal werkende goudmijnen. Een of twee grote, industriele, maar het merendeel is klein, particulier bezit en wordt vaak gerund door maar een paar mijnwerkers. De Phoenix Gold Mine (website met wat historische bronnen) is open voor rondleidingen. De mijn ligt een mijl of wat van Interstate 70 af, in een schitterende kloof. Langs een smeltwaterstroompje reden Sophie en ik omhoog de canyon in, waar nog veel sneeuw lag. Het terrein van de mijn ziet er nog zo uit zoals het er de afgelopen decennia waarschijnlijk uitgezien heeft. De gedachte van een erg kitscherige tourist-trap speelde heel even door mijn hoofd... Maar bleek toch onterecht, kijk maar:
Wij waren de eerste toeristen die dag, onze namen werden opgeschreven, en de meneer achter de balie, die zich voorstelde als Bratt was ook meteen onze gids. Daarnaast gewoon mijnwerker, natuurlijk. Een lucht van bier en uien was prominent (even voor twaalf uur 's ochtends). Hard-hats op en de mijngang in, het is maar een klein mijntje, de begaanbare gang gaat hooguit vijftig meter de berg in. Een plaatje uit Lucky Luke komt het dichtstbij deze mijn. Gestut met ruwe naaldhouten stammen, laag en grofweg uitgehakt in de rots, de goud-ader achterna. Goud-erts vind je meestal in aders: dunne laagjes tussen ander gesteente, vaak graniet (quartz, maar in dit geval ook calciet). Er zijn hier verschillende goud-dragende mineralen te vinden: gold-bearing pyriet: goud-zilverachtige, gek-hoekige mineralen, het lijkt eigenlijk nog het meest op kleine blokjes staal; en de veel zachtere en kleinere mineralen sylvaniet (wiki) en calaveriet (wiki). Het erts uit deze mijn is erg rijk: z'n 2 ounce puur goud per ton erts. Een ounce goud kost op het moment ongeveer 1000 dollar, dus dat is zeker de moeite van de mijnbouw waard... Wat plaatjes: van de mijngang, het pyriet en de goud-ader:
De vader en opa van Bratt bleken allebei een PhD van de Colorado School of Mines te hebben. Na wat kletsen over CSM, goud-aders, mijnbouw en de Rocky Mountains, kon Bratt ons natuurlijk niet laten gaan zonder een paar stukken erts. Deze heeft Sophie meegenomen naar de Biltstraat, alwaar ze nu wel te bewonderen zullen zijn... Tenslotte nog wat foto's, van Sophie in de mijngang en van Bratt voor `zijn' mijn:
Dinosaur Ridge
Een mijl of 15 ten zuiden van Golden ligt Dinosaur Ridge. Een gesteenteformatie uit het Jura, onderdeel van de Dakota-formatie (wiki), afgezet aan de rand van een ondiepe zee, midden over het Amerikaanse continent, tussen huidig Denver en St. Louis ongeveer, toen de Rocky Mountains heel jong waren, heuvels nog eigenlijk. Dat zou de gemiddelde toerist verder koud laten, ware het niet dat er in die tijd dinosaurussen rondliepen die hun sporen hebben nagelaten in dit stuk rots. Aan de ene kant van de berg pootafdrukken en aan de andere kant sporen van botten (toch was Dinosaur NP indrukwekkender, Thijs).
De pootafdrukken staan in een zandsteen en zijn van van struisvogelachtige ornithomimids (wiki) en vierpotige iguanodons (wiki). Tussen de pootafdrukken kun je hier en daar ribbels in het gesteente zien, deze zijn van de branding op het strand: precies dezelfde ribbels als je nu op het strand vaak ziet, alleen dan 140 miljoen jaar oud...
Om aan de andere kant van de heuvel te komen kun je natuurlijk gewoon je auto nemen en anderhalve mijl rijden, maar het was mooi weer, dus Sophie en ik namen het voetpad de berg op. Natuurlijk was er aan de andere kant van de heuvel geen pad naar beneden, maar een beetje wandelaar laat zich daar niet door afschrikken. Kijk maar: omhoog, boven op en weer naar beneden:
Aan de andere kant wat botresten (niet zo heel veel, eigenlijk alleen wat verkleuringen in het gesteente) en pootafdrukken van een brontosaurus (groot, lelijk beest) en een mooie brandweerauto:
Colorado Avelanche
Een sportwedstrijd kan tijdens springbreak natuurlijk niet ontbreken. Denver heeft in de grote vier Amerikaanse sporten teams in (bijna) de hoogste klasse: de Colorado Rockies (baseball) in de National League, de Denver Nuggets (basketball) in de NBA, de Denver Broncos (American Football) in de NFL en de Colorado Avelanche (de "Avs", IJshockey) in de NHL. De eerste zaterdag van springbreak speelden de Avs tegen de Dallas Stars: de nummer 7 tegen de nummer 5 van de competitie. De Avs hebben de voorafgaande vijf wedstrijden op rij gewonnen, en zesde winst op rij zou een evenaring van een record uit 19-nogwat betekenen. Ik had weken geleden al twee kaartjes bemachtigd, dus Sophie en ik waren erbij.
Een sportwedstrijd in Amerika is in geen opzicht te vergelijken met een potje betaald voetbal in Nederland, zelfs een vol Thialf valt erbij in het niet. Het Pepsi Center, de thuishaven van de Avs, heeft 18.000 zitplaatsen en was helemaal uitverkocht. Buiten viel de afwezigheid van hekken, en het lage aantal politiemensen en ander orde personeel al op. Fans van de Avs en de Stars gewoon door elkaar, samen naar een sportwedstrijd, ook binnen geen toegewezen vakken. Voorafgaand aan de sportwedstrijd is er een heuse opening. Ik heb er een filmpje van gemaakt, het is wel 9 minuten en 27 Mb: filmpje opening. Het opzwepen van het publiek (klappen op commando hoort er nou eenmaal bij in Amerika), het voorstellen van de selecties, en natuurlijk het Amerikaanse volkslied gezongen door een echte marinier, net terug uit Irak...
Als het filmpje iets te lang duurt, kun je ook de fotos bekijken van het Pepsi Center, Lennart-met-pet, en de zingende mariniers:
, 
, 
De wedstrijd was een spectakel op zich: ijshockey gaat heel snel en van je tegenstander hard in de boarding zetten zijn ze zeker niet vies. Kijk maar: filmpje ijshockey (2.5 Mb). In de eerste periode kwamen de Stars op een 1-0 voorsprong, pas in de derde periode deden de Avs iets terug, en hoe: 3-1 winst. Dit gebeurt er als er gescoord wordt: filmpje goal (0.8 Mb). Of bekijk de foto hieronder.
Natuurlijk is er een boel commercie. Bijna alles is gesponsord, in de pauzes worden de reclameblokken practisch in het stadion live opgenomen. Ook de zamboni's zijn gesponsord, eentje door een vliegmaatschappij (check die haas, zie foto). Verder een heleboel "praize and glory to our nation": soldaten in Irak die via videoboodschappen in de pauzes aanwezige familieleden begroeten, en zoals gezegd het gezongen volkslied door een Irak veteraan. Een sportwedstrijd in Amerika is gewoon een dagje uit...
, 
Hoe je LennartdeGroot.nl kunt vinden
Google blijft een grappig iets, met de volgende zoekopdrachten op Google.nl kun je LennartdeGroot.nl bijvoorbeeld ook vinden: "hoe lang is een ijshockeyveld", "zuidwalvulkaan Vlieland", "boomgrens colorado", "universiteit boise idaho", "groot delegates", "aantal superdelegates" & "aankomsttijden vliegveld Salt Lake City".
Waarom je dit wilt weten? Geen flauw idee. Maar er zijn mensen via deze zoekopdrachten op mijn site verdwaald. Toch leuk, site-statistieken...
Bordjes of Gekke Amerikanen III
Op een of andere manier hebben Amerikanen altijd een stok achter de deur nodig om zich aan regels, wetten of andere voorschriften te houden. De bordjes in het OV, op vliegvelden en in winkels laten zelden aan duidelijkheid te wensen over. Waarschijnlijk om te voorkomen dat mensen zich in de jury-rechtspraak met een `ich habe es nicht gewust' onder een eventuele straf uit kunnen kletsen. Neem nou de bordjes in de bus. In Nederland kennen we een neutrale verwijzing naar de ruimte en het zicht dat de buschauffeur nodig heeft: `voor de streep geen staanplaatsen'. In Amerika staat er dit:
Daarnaast nog een waarschuwing om geen rommel te maken in de bus:
Maar tegelijkertijd wel de schier-oneindige service:
Weekend-weer
Er is een spreekwoord in Colorado dat zegt: `Don't like the weather? Wait for ten minutes...' Maar het weer van dit weekend maakte het zelfs voor Colorado wel wat bont. Zaterdag record-high temperatures in Denver & Golden, 74 graden Fahrenheit (23 graden Celsius), strak blauwe lucht, zon. Zaterdagmiddag in een T-shirtje in de tuin gezeten, zaterdagavond uit geweest in Boulder, de studentenstad van de Rockies. Ook bij thuiskost om half twee 's nachts was een trui nog meer dan voldoende. De volgende ochtend om tien uur zag Golden er zo uit:
Koud, 28 graden Fahrenheit (-2, iets onder het vriespunt), 3 inch sneeuw en vooral: veel wind. Gewoon koud winterweer, dus. Als ik knmi.nl moet geloven meer kou dan de afgelopen winter in Nederland... De straten in Denver waren bijna verlaten (noordwesten wind, wat ze hier noemen een `Canadian invasion'), de overdekte shopping mall was des te drukker.
Dan vanochtend (maandag). Onderweg naar de uni zag het er weer zo uit:
Niet zo warm als zaterdag, maar toch een graad of 5 (Celsius), weer een strak blauwe lucht en veel zon. Het zal mij benieuwen hoe lang de sneeuw dit keer blijft liggen...
1.50 gekraakt
Het is zover: de dollar is door de 1.50 euri gezakt, kijk maar:
AIO plek!
Soms gebeurt er in eens heel veel tegelijk: ik ben net een beetje gewend hier in de States, ik ben nog een artikel aan het schrijven voor mijn Master onderzoek dat ik in december afgerond heb en dan dringt zich ook nog de vraag op wat ik eigenlijk wil na mijn afstuderen. Het geofysisch onderzoek vind ik heel erg leuk om te doen, en het toeval wil dat er op de vakgroep in Utrecht waar ik zowel mijn Bachelor- als Masteronderzoek gedaan heb, paleomagnetisch laboratorium Fort Hoofddijk, net een subsidie binnenkwam voor een leuke AIO-plek. Na enig overleg en heen en weer gemail komt het erop neer dat ik van de zomer begin met dat onderzoek. Nog vier jaar Utrecht dus!
In die vier jaar ga ik me bezig houden met de intensiteit van het aardmagneetveld in de geologische geschiedenis. Het aardmagneetveld ligt niet `vast', maar is dynamisch. Niet alleen bewegen de magnetische polen een beetje om de geografische polen (kijk maar eens op de laatste kaartjes in de bosatlas, de poolkaarten, daarop staan de lokaties van de magnetische polen in de tijd aangegeven) maar het veld varieert ook in sterkte (intensiteit) en heel af en toe (gemiddeld elke miljoen jaar, maar we kijken niet op een jaartje meer of minder) draait de polariteit van het veld om: dan wordt de zuidpool de noordpool en de noordpool de zuidpool en staat je kompas dus de andere kant op. Het aardmagneetveld staat al heel lang in de huidige richting en is dan ook al lang `over due' voor een zo'n omkering. Dit leidt overigens tot hilarische bangmakerijen op internet: Survive2012.com bijvoorbeeld, of deze site.
Er is een aantal computer modellen van zo'n omkering van het aardmagneetveld en die laten zien dat zo'n omkering vaak vooraf gegaan wordt door het afnemen van de intensiteit van het aardmagneetveld. Mede daarom staat het reconstrueren van de intensiteit in de geologische geschiedenis binnen het paleomagnetisme erg in de belangstelling.
Mijn project richt zich op een nieuwe methode om de intensiteit van het aardmagneetveld, die opgeslagen ligt in ijzerhoudende mineralen in gesteenten, te meten. Lava's zijn hier bij uitstek geschikt voor: er worden door vulkaanuitbartsingen in korte tijd dikke en samenhangende pakketten van afgezet en deze zijn over het algemeen goed te dateren. Als lava's stollen tot gesteente leggen ze het aardmagneetveld van dat moment vast, het zijn dus een soort `spot readings' van het aardmagneetveld op een bepaald moment in de geologische historie. Voor mijn project zal ik dus een aantal keer naar een vulkanisch gebied moeten, om veldwerk te doen en samples te verzamelen. De enige Nederlandse vulkaan, de Zuidwalvulkaan onder Vlieland (niet lachen, het is echt waar: Wikipedia) ligt twee kilometer diep en is dus erg lastig bereikbaar. Waar vind je dan wel geschikte vulkanen? De Etna op Sicilie, bijvoorbeeld, en een paar in Mexico. En Hawaii heeft ook een aantal mooie exemplaren van verschillende leeftijden...
Nou goed, in het kort: een gaaf project, een leuke vakgroep, nog vier jaar Utrecht en aan het eind hopelijk een bekroning van een heleboel jaar studie!
Time trial @ SLC
Er zijn van die dingen die je na een tijdje pas op gaan vallen. Zo zat ik vrijdagavond in voorbereiding op mijn time trail van zaterdagochtend mijn schaatsen te slijpen met een bok en slijpstenen van een behulpzame trainster in de hal van de Utah Olympic Oval. Mijn schaatsen waren erg bot door het natuurijs in Evergreen, het slijpen duurde dus even. De schaatswereld in Salt Lake is zo klein dat het meteen opvalt als er een onbekende op speed skates rondschaatst en terwijl ik bezig was kwamen een boel mensen nieuwsgierig vragen waar ik vandaan kwam en of ik mee kwam doen aan de time trails. Pas bij het inpakken viel mijn oog op de plastic zak waar de slijpspullen in hadden gezeten:
Schaatsen wordt gedomineerd door Nederland(ers), maar dit verwacht je toch niet in Salt Lake. De Bijenkorf kan er trots op zijn...
Het schaatsen in Salt Lake gaat, zoals ik een paar weken geleden al gemerkt had, heel makkelijk en snel. Geen wind, aangename temperatuur in de hal, zelfs iets te warm. Maar ik ben toch nog niet helemaal aan de hoogte aangepast: in rondje drie of vier is het alsof ik door zuurstof gebrek tegen een muur op rijd, veel harder dan ik dat in Nederland zou doen... Om die reden heb ik besloten om voor een 500 en een 1000 meter te gaan en de 1500 even te laten voor wat ie is.
Zaterdagochtend rond kwart voor acht kwam ik op de baan, de time trails begonnen om negen uur, maar vanaf half acht was er exclusief ijs om in te rijden. In Salt Lake maken ze meer gebruik van het scorebord dan in Utrecht en dat is toch leuk:
Rit 2 dus, outer lane. Mijn tijd? 47.58, een seconde onder mijn pr. Voor mijn doen niet heel slecht na zes weken niet of nauwelijks trainen en in elk geval weinig uren op het ijs. Ik was vrij traag weg (12.86), en had moeite op gang te komen, volle ronde 34.72.
Daar Salt Lake de enige serieuze baan van Amerika is (vinden ze zelf, vooral) schaatst iedereen die dat wil in dezelfde time trail. Alle nog net niet internationaal bekende Amerikanen doen mee, senioren, junioren, pupillen. De gereden tijden lopen dan ook uiteen van heel erg snel tot rond de minuut op de 500 meter. Zie hier het score-bord:
Daar steekt mijn 47-er toch schril bij af. En dan te bedenken dat het wereld record 34.03 is. De snelste twee openden dan ook 10.00 en 10.18, rondjes 26.74 en 26.24. En dat op je vrije zaterdagochtend... Het zou mij niet verbazen als we een aantal van deze namen nog eens terug gaan zien, in Vancouver of Sochi.
Mijn 1000 ging iets soepeler, maar niet sneller. Met 1.37.36 `maar' een seconde onder mijn pr, de tijd die ik begin december in de stromende regen op de buitenbaan in Amsterdam gereden heb tijdens het IUT van Skits. Opening 23.04, rondjes: 36.69, 37.63. Voor mijn doen niet zo heel veel verval, maar het had voor mijn gevoel iets sneller gekund (als ik nou eens serieus getrained had ;-) ). Maar goed, je kunt niet alles hebben.
Na de 500 en 1000 werden er nog 1500s, en 3 en 5 kilometers geschaatst. Tegelijkertijd werd er in de hal een zaalvoetbal competitie gespeeld en short-track wedstrijdjes verreden. Bekijk voor de sfeer in de hal dit filmpje.
Tijdens het wachten op mijn terugvlucht werd ik nog getracteerd op een uitzicht op Salt Lake City in de ondergaande zon:
Bogus Basin
De laatste dag van mijn Boise-trip viel toevallig samen met het ski uitje van de vakgroep. Drie-kwartier rijden van Boise ligt een skigebied(je): Bogus Basin. Vier liften, en geschikte pistes voor iedereen. Het gebied ligt op en rond de boomgrens, de lage pistes vormen een soort netwerk door het bos. Het was voor mij voor het eerst dat ik op een berg op ski's stond, dus mijn eerste runs waren op de bunny slope. Na een een aantal tips van geoefende skiers, voor het eerst echt omhoog. Het uitzicht is schitterend, je kon helemaal over het dal van de Snake rivier heen kijken, over de stad Boise tot de bergen aan de overkant van het dal. Voor Bogus Basin was het druk, het was natuurlijk zaterdag, maar dat betekend maximaal tien minuten wachten bij de lift en op de meeste piste's waren maar een handje vol mensen aan het skien. Naja, de foto's zeggen genoeg:
Boise
Boise is een provincie-stadje in het westen van Idaho, het ligt schitterend in het brede dal van de Snake Rivier. Het is de hoofdstad van de staat Idaho, de aardappel-staat. Het centrum is erg Amerikaans:
& 
Natuurlijk is er wel wat hoogbouw, maar dat is beperkt tot een stuk of vier, vijf, niet zo heel hoge kantoorgebouwen. Net als Salt Lake City en Denver heeft Boise een State Capitol:
De campus van Boise State University ligt net aan de andere kant van de Boise rivier, een van de zijtakken van de Snake rivier. Rond de Boise rivier ligt een aantal parken, die in de winter vooral gebruikt worden door de ganzen & eekhoorntjes (ze blijven grappig, al gedragen ze zich als ratten met een pluimstaart...)
& 
In een van die parken vind je een `Anne Frank Human Rights Memorial', waarom Boise iets met Anne Frank heeft is mij niet helemaal duidelijk geworden, maar ze staat er wel:
Het mooiste voorbeeld van Boise als provincie-stadje is misschien wel de soap rondom het `Idaho house', de residentie van de Governor van Idaho: Butch Otter. Dit is een enorm huis, gebouwd op een van de hoogste heuvels in Boise, in opdracht van de grootste aardappelboer en daarmee de rijkste man van Idaho. In 2005 heeft hij het huis gedoneerd als residentie voor de Governor, met als enige voorwaarde dat de enorme Amerikaanse vlag (30 bij 50 voet) er altijd zal blijven wapperen. Maar de vrouw van de Governor weigert daar te gaan wonen, omdat Butch Otter ooit getrouwd geweest is met een van de dochters van de betreffende aardappelboer... Tot vandaag is het huis dus alleen in gebruik als ontvangst ruimte en worden er geregeld meer of minder obscene teksten en afbeeldingen in het gras rondom het huis gebrand. Het onderhoud kost de staat vele tienduizenden dollars per jaar...
Experimenten @ BSU
Het is een tijdje stil geweest op deze site... Tijd voor een update. De afgelopen tien dagen ben ik in Boise geweest, in Idaho, om daar een aantal experimenten te doen binnen het Physical Acoustics Lab van Boise State University. De eerste dag heb ik staan prutsen met transducers op een stuk graniet. Een transducer geeft een fysieke puls (een tikje tegen het graniet) als er spanning op gezet wordt. Omgekeerd geeft een transducer ook een klein beetje spanning af, als er een trilling in het graniet passeert. De ene transducer is dus de bron, de andere de ontvanger. En dan: meten maar! Een lijn met 11 posities, en alle combinaties moeten gemeten worden, dus 110 metingen.
De rest van de week is besteed aan metingen met de laser-apperatuur. Deze set up is iets ingewikkelder, maar het pricipe blijft hetzelfde: een van de lasers genereert een thermische puls in het graniet, de andere registreert op basis van interferentie in het teruggekaatste licht, passerende trillingen. Werken met lasers is natuurlijk iets gevaarlijker dan met transducers. De groene laser van de ontvanger viel wel mee, maar de bron-laser geeft UV licht af, met een hele korte golflengte, die je niet kunt zien. Ook is deze laser een stukje krachtiger dan de bron, dus moet je brillen op om je ogen te beschermen (opdracht volbracht, Marijke?). Deze metingen zijn iets meer geautomatizeerd, maar dat mag ook wel, voor 1 bron-positie zijn 3825 pulsen nodig om een betrouwbare meting te krijgen... Dit filmpje laat zien hoe dat gaat. Iedere tik die je hoort, is een puls. De groene laser is dus de ontvanger en als je heel goed kijkt zie je af en toe een wit vlekje op het graniet, links van de ontvanger, dat is de bron-laser (waarvan het licht zichtbaar kan worden na reflectie in bijvoorbeeld een potloodstreepje, de rest van het witte licht is een bijproduct van het opbouw van energie in de laser).
De data van 1 bron positie ziet er dan als volgt uit. Het lijkt een chaos, maar een beetje (geo)fysicus haalt hier zo de directe golf over het oppervlak van het graniet, de eerste reflectie op de bodem van de plaat, een aantal multiple reflecties en zelfs de geluidsgolf van de klik van de bron uit. De kruisende `lijnen' onder in het plotje zijn reflecties van de zijkanten van het blok graniet. Nu ik weer terug ben in Golden, begint het grote data-processen, om te kijken of ik hieruit het originele signaal van de bron kan reconstrueren...
Foto's
Goed dan. Nog een serie foto's van de afgelopen tijd.
Van de stad Denver: Colorado state capitol. Colfax Avenue, dat is de straat van het centrum van Denver naar Golden, ongeveer 20 mijl lang en kaarsrecht. De westkant van het centrum is eigenlijk een beetje on-Amerikaans, dit zou ook zo een nieuwbouwwijk in Maastricht of Rotterdam kunnen zijn...
Van mijn Salt Lake-trip: Landend op Salt Lake airport zie je de stad en de Rockies mooi liggen (was mooier geweest met beter weer, maar je kunt niet alles hebben...) Ze verkopen in SLC wel hele prijzige `amily specials'... De trein terug volgde lange tijd de Colorado river en dit uitzicht had ik in de vier uur dat er gewacht werd op het maken van de rails op de terugweg.
Sneeuw. Zoals Calvin zegt: `It's a magical world...' Vanaf het bordes van Greens center, op de campus, 24th street en mijn huis. `Let's go exploring!'
In case you missed it...
Inmiddels zit ik in Boise, Idaho. Zoals ik al eerder schreef heeft Boise State University een geavanceerd lab, waar ik een aantal datasets kan verzamelen om te gebruiken voor mijn onderzoek (zie `Wat doet ie daar eigenlijk?', hieronder). De vlucht hier naar toe was een `bumpy ride' zoals de Amerikanen dat noemen: dwars door een kou front, veel turbulentie boven de Rockies en besneeuwde vliegvelden (nee Thijs, helaas geen mooie foto's, ik zal er van het weekend een paar van Boise maken en online zetten; ook foto's van de trein van SLC naar Denver hebben niet zo heel veel zin: sneeuwstormen onderweg, maar ik zal zo nog even kijken of er een paar de moeite van het online zetten waard zijn...).
Vanaf morgen ga ik aan de slag met het fysiek plakken van bronnen en ontvangers op een stuk graniet, volgende week volgen dan metingen met bronnen en ontvangers die door middel van het doppler effect in laserstralen trillingen in het graniet kunnen veroorzaken of registreren. Zondag 17 februari vlieg ik, hopelijk met een aantal geschikte datasets, weer terug naar Golden...
Super Tuesday
Het zal jullie (ondanks de Holloway-gekte) in Nederland niet ontgaan zijn: Super Tuesday. De dag dat 24 Amerikaanse staten hun primaries of caucusses hebben gehouden. Maar wat is nu het verschil tussen en caucus en een primary? En hoe zit het met die `delegates'? Daar de democratische caucusses openbaar zijn, kon ik het natuurlijk niet laten om met mijn nieuwsgierige neus met een Amerikaanse mede-student mee te gaan naar zo'n caucus en zelf te kijken hoe dat gaat...
Colorado is een `caucus-state': een staat die door middel van caucusses haar bijdrage levert aan het kiezen van een presidentskandidaat. Een caucus is een soort algemene vergadering van de partij, per wijk (precinct) opgedeeld. Er worden een boel zaken besproken en bediscussieerd, maar het belangrijkste is natuurlijk het kiezen van de presidentskandidaat. De meeste staten houden `primaries'. Een primary is een echte verkiezing, waar mensen zonder debat in stemlokalen hun keuze uit kunnen brengen op een kandidaat, veel minder leuk om naar te kijken, dus.
De caucus van Golden werd gehouden in Goldens High School, schuin tegenover het huis waar ik woon. Republicans en democrats tegelijkertijd in dezelfde school, in verschillende lokalen uiteraard. De democraten verzamelden zich in de bibliotheek en werden weer opgedeeld in `precincts', de wijken van Golden. Per precinct (een man of 70) werd een caucus gehouden. Omdat de opkomst alle verwachtingen overtrof, kwamen vier precincts uiteindelijk weer in de bibliotheek terecht, omdat andere lokalen simpelweg te klein waren. Dit filmpje geeft een impressie van de gezellige chaos waarin gedebateerd werd, brieven van senatoren en kandidaten werden voorgelezen en min of meer steekhoudende argumenten werden gewisseld. Eerst kwam natuurlijk de belangrijkste vraag aan bod: Hillary of Barack? Meteen werd een orienterende stemronde gehouden, voorafgaand aan de discussie. De precinct waar ik bij zat was erg pro-Obama, net als heel Colorado. Die discussie was dus niet heel erg interessant en al gauw kwam de definitieve stemronde en werd er geteld (filmpje): 12 stemmen voor Clinton, 62 voor Obama.
De precinct mocht 16 `precinct delegates' aanwijzen, mensen uit de precinct die naar de county caucus (een county is een soort verzameling van naburige gemeenten) gaan en daar mogen stemmen op een van de kandidaten. Uit de groep Obama stemmers mochten dus 13 mensen aangewezen worden, vanuit het Clinton-kamp drie. De mensen die afgevaardigd worden beloven aan de rest van de groep op de kandidaat te stemmen voor wie ze gestuurd worden, maar dat is geen verplichting. Ze kunnen dus theoretisch nog switchen en stemmen op een andere kandidaat dan voor wie ze gestuurd zijn.
Vanuit deze County-caucus worden op eenzelfde manier mensen afgevaardigd naar de State convention en vanuit deze State covention weer naar de National convention (25-28 augustus, in Denver). Tijdens deze National convention wordt de presidentskandidaat dan uiteindelijk door de aanwezige afgevaardigden gekozen.
De mensen die via dit getrapte systeem gekozen worden om naar de National convention te gaan, zijn dus gewoon Jan-met-de-pet en Kees-van-om-de-hoek, die aan de rest van de groep beloofd hebben om voor hen op de gewenste kandidaat te stemmen: dit zijn de `pledged delegates'. Mocht het nu tot in augustus heel spannend blijven tussen Clinton en Obama, dan zouden de `superdelegates' nog wel eens een belangrijke rol kunnen gaan spelen. Deze superdelegates zijn de `partij-bonzen' van de democratische partij: de Hans Wiegels van de democrats, zeg maar. Zij hebben een gereserveerde stoel in de National convention en mogen dus sowieso op een kandidaat van hun keuze stemmen. Zij kunnen een uitgesproken voorkeur hebben (de superdelegates die je nu al in alle overzichten bij een kandidaat ziet staan), maar er is ook een heel aantal superdelegates dat nog geen keuze gemaakt heeft en in augustus toch zijn of haar stem mag uitbrengen in de National convention... Het kiezen van de democratische presidentskandidaat is dus een heel getrapt systeem en al is het natuurlijk niet de verwachting, maar na intensief campagne voeren onder de delegates zou je als kandidaat nog stemmen kunnen winnen.
De republikeinen doen het anders, zij hanteren een `winner takes it all'-systeem. Degene die in een staat in de caucusses of primaries de meeste mensen achter zich weet, krijgt ALLE delegates van die staat toegewezen. Omdat het aantal delegates dat per precinct, county of staat aangewezen wordt niet rechtstreeks gekoppeld is aan het aantal inwoners, worden de `grote staten' (staten met relatief veel delegates per inwoner) dus veel interessanter om campagne te voeren: je hoeft minder mensen te overtuigen om een groot aantal delegates in de National convention achter je te krijgen. Ook is het aantal `unpledged delegates' zoals de superdelegates bij de republikeinen heten, in de National convention veel minder groot dan bij de democraten.
Terug naar de democratische caucus: na de belangrijkste vraag van de avond en het kiezen van de precinct delegates was er tijd voor een soort algemene vergadering van de democratische partij: er werden bestuursleden gekozen en benoemd en tot slot mocht er gedebateerd en gestemd worden over voorstellen en moties die vanuit de precinct werden ingediend. Natuurlijk zaten daar inhoudelijke voorstellen bij: over het hervormen van het gezondheidszorgstelsel, bijvoorbeeld, en over het recht om een vakbond op te richten. Maar er werd ook een hilarisch voorstel (filmpje) over het oproepen tot het afzetten van George Bush besproken (het werd trouwens maar net weggestemd met 19 tegen en 18 voor)... De AV van A-Eskwadraat is er niks bij ;-)
De resultaten van de voorverkiezingen zoals die nu overal verschijnen zijn dus wel een hele goede indicator van de uiteindelijke uitslag, maar zeker bij de democraten zou het nog wel eens spannend kunnen blijven tot aan de National convention in augustus...
Salt Lake City
Hoog op het lijstje met dingen die ik hier wil doen naast mijn onderzoek stond schaatsen op de oval in Salt Lake City. Afgelopen weekend heb ik mij daar aan gewaagd. Vrijdagmiddag in ruim een uur de Rockies over gevlogen. De Rockies rijzen ten westen van Denver als een enorme gebergteketen ruim twee kilometer boven de vlakte van rivieren als de Mississippi, de Missouri en de Arkansas uit. Op foto's is het moeilijk te zien, maar als je aan de goede kant van het vliegtuig zit is Denver International daardoor een indrukwekkend vliegveld om op te landen, zoek maar eens op in Google Earth. De korte regionale vluchten worden vooral met hele kleine vliegtuigjes uitgevoerd. Binnenin kan ik bijna de raampjes aan weerszijden tegelijk aanraken en met mijn schouders het plafond aanraken is geen moeite...
Boven de bergen was het erg bewolkt, helaas geen mooie foto's... Zoals Denver aan de oostkant tegen de Rockies aanligt, ligt Salt Lake City er aan de westkant tegenaan. In de stad mijn hostel opgezocht en daarna gauw naar de schaatsbaan. De Utah Olympic Oval is veel meer dan een schaatsbaan: het is een grote hal, waarin voor je gevoel min of meer toevallig een ijsbaan ligt. Kijk maar: het uitzicht naar links en het uitzicht naar rechts. Om de baan ligt een atletiekbaan, waar veel gerend en gelopen wordt. Binnen de oval een ijshockeyveld en een zaalvoetbalveld. Het geeft vooral het gevoel van `samen sporten', mede door het aantal mensen, toeschouwers in feite, dat in de hal is en rondwandelt en -kijkt.
Het ijs is schitterend: nog geen 50 mensen op de baan, en het is echt snel. Het gemak waarmee je snelheid kunt maken is in het begin een beetje eng, maar het went... Je wordt door het gebrek aan zuurstof na een paar rondjes vanzelf gedwongen om rustig aan te doen. Er waren vrijdagavond nog twee andere mensen op `speedskates' op de baan: een vader en zijn dochter. Natuurlijk raak je dan snel aan de praat, de verschillen van inzicht wat betreft schaatstechniek zijn dan nog best groot: men leert hier bijvoorbeeld om je gewicht bij een start practisch helemaal op je voorste been te hebben. Ook over het opbouwen van druk met je heup (thanks, Antoine!) kun je een leuk gesprek hebben. Natuurlijk probeer je over en weer het een en ander uit. Zaterdag 23 februari kan ik in Salt Lake een time trail schaatsen (500 & 1500 meter), mijn tickets zijn al geboekt...
Zaterdagochtend ben ik de stad ingegaan. Salt Lake City is het `Vaticaan' van de Church of Jesus Christ of the Latter Day Saints (check voor meer info wikipedia), de bekendste en grootste Mormoonse stroming. Het centrum van dit geloof is Temple Square (wiki): het beslaat twee city blocks, en er staat een enorme tempel en een aantal kleintjes. Ook vind je er een Tabernakel. Aan de overkant van de straat staat het convention center: eigenlijk de grootste kerk van het plein. De claim die een Temple Square wacht maakte dat het `the largest religious structure on Earth' was, zullen we maar met een korrel zout nemen, maar een Boeing 747 schijn je er binnen wel kwijt te kunnen, net als 21.000 mensen. Over drie weken toch maar eens een tour door dat gebouw maken...
Het was me vrijdag al opgevallen dat de vlaggen overal halfstok hingen: de Mormoonse `paus', de president of prophet bleek in die week te zijn overleden. Zaterdagochtend was de uitvaart en de benoeming van de nieuwe president: Thomas S. Monson (wiki). Daar Mitt Romney natuurlijk van de gelegenheid gebruik wilde maken om wat stemmen te winnen onder de 21.000 gelovigen in de kerk en de vele daarbuiten, was er veel politie op straat en een vloog er een aantal nieuwshelicopters boven de stad. Je kunt je het hele circus het beste voorstellen als het Sint Pietersplein `meets' Kampen, zondagochtend, half negen. Met mijn redelijk nette donker blauwe spijkerbroek, toch vrij geklede bruine winterjas en donker groene rugzak, viel ik op als een wijnvlek op een gebleekt tafelkleed, zullen we maar zeggen (niet dat iemand er aanstoot aan nam, overigens, maar ik heb mij dan ook niet in enig religeus gebouw gewaagd).
Een paar blokken van Temple Square staat Utah's state capitol. Een schitterend gezicht, boven op een heuveltje in de sneeuw. Vanaf het bordes kun je de stad zowat helemaal overzien, inclusief de bergen er omheen. Main street biedt een erg Amerikaans uitzicht.
Zaterdagmiddag heb ik mij weer prima vermaakt op de schaatsbaan, die trouwens goed berijkbaar is met het openbaar vervoer. Het OV in Amerikaanse steden valt me tot dusver sowieso alleszins mee: ik heb mij tot nu toe overal prima kunnen redden, zeker als je van te voren even op internet de routes en tijden opzoekt. Alles rijdt overdag in de stad op z'n minst een keer per half uur, vaak een keer per kwartier.
Zondagochtend vertrok om half vijf de Califonia Zephyr (de trein van San Francisco via Salt Lake, Denver en Omaha, naar Chicago) uit Salt Lake. Het station is erg in verbouwing (waarom zo grondig verbouwen? Er passeren in Salt Lake twee passagierstreinen per dag: een naar Chicago, om half vier 's ochtends en een naar San Francisco, om zeven 's avonds...), geen al dan niet vergane Western-glorie hier, helaas. De trein maakt het dan een klein beetje goed: glimmend zilveren wagons, getrokken door twee enorme diesels, in dezelfde kleur, uiteraard. Die locomotieven zijn ook echt nodig: meteen na Salt Lake gaat het omhoog, de Rockies over. Het spoor volgt het trace zoals dat rond 1810 is aangelegd. Het kronkelt langs een stroompje de berg op, het gaat zeker niet harder dan een mijl of 20-30 per uur en complete s-bochten in de trein van acht wagons zijn geen uitzondering. Vanuit de panorama car kun je dat na zonsopkomst allemaal prima bekijken.
Het sneeuwde onderweg behoorlijk, en toen het op de hoogvlakte ook nog flink ging waaien ging het natuurlijk mis: de conducteurs en boordwerktuigkundigen moesten herhaaldelijk in the middle of nowhere onder en tussen de wagons kruipen, om de electrische koppelingen van onder andere de remmen sneeuw- en ijsvrij te maken. Vastgevroren wissels werden met een emmer heet water weer begaanbaar gemaakt. Zo halverwege de middag was er een vertraging van ruim een uur. In Glenwood Springs hield de reis echter voor een langere tijd op: door kapot gevroren spoor ging het voorlopig niet verder. De Amtrak kreeg het echter voor elkaar om in vier uur tijd in de meest onherbergzame omgeving en enorm pestweer het spoor weer afdoende te herstellen en toen kon de afdaling beginnen. (Russen, Mongolen en Chinezen schijnen wat spoor betreft toch iets beter ingespeeld te zijn op de omstandigheden in hun land...) Met vijf en half uur vertraging kwam de trein om kwart over een 's nachts aan op Denver's Union station: nog wel een echt orgineel exemplaar (foto een keer eerder gemaakt, overdag ;-) ). Met een echte bibliotheek, waarbij ik me meteen thuisvoel, natuurlijk...
Bureaucratische hobbels of Gekke Amerikanen (II)
Afgelopen week werd ik nog erg bezig gehouden door een boel bureaucratie: woensdagochtend stond ik pas in het systeem van de universiteit. Woensdagmiddag kon ik mijn blastercard ophalen en dezelfde middag meteen mijn computer toegang (Ekey) regelen. Vrijdag stond aan het eind van de middag eindelijk mijn eigen workstation klaar, zodat ik maandag echt een begin kan maken met het schrijven van het script dat ik nodig heb om de data op de computer te bewerken. De bureaucratische klap op de vuurpijl kwam vrijdag: het aanvragen van een social security number, dat is nodig om binnenkort mijn Colorado drivers license te kunnen halen. Althans, het kan zonder, maar dan moet je eerst naar het social security office om een brief op te halen waarin staat dat je geen SSN aanvraagt, echt waar! Gekke Amerikanen... Daar de gemiddelde wachttijd op een social security ongeveer anderhalf uur is, kun je net zo goed wel je paspoort laten zien en een SSN krijgen, natuurlijk. Je paspoort moest je toch al laten zien om het kantoor binnen te komen en als je niet wilt dat Amerika gegevens van je opslaat, moet je hier niet willen studeren, lijkt me. Het kantoor heeft wel een schitterend uitzicht over Denver.
Voor mijn onderzoek heb ik mij de afgelopen week maar bezig gehouden met het lezen van artikelen, en het bekijken van de data die we vorige week gekregen hebben. Na enige onduidelijkheid bleek de data tot onze schrik niet geschikt voor mijn onderzoek: de geometrie van bronnen en ontvangers voldoet niet aan de voorwaarden die de Virtual Real Source methode stelt. Dus: back to the drawing board. Er is met Amerikaanse vlotheid, van uitsluitend Hollanders, wel meteen een oplossing gekomen. Ik kan een of twee weken bij de docent van Boise State University die ons de data gegeven heeft (Kasper van Wijk, ook een Nederlander...) in zijn lab metingen komen doen, met hulp van een of twee zijn gradstudents. Zoals het er nu naar uitziet vlieg ik woensdag zes februari naar Boise om daar tijdelijk aan het werk te gaan. Er is daar een geavanceerd lab waar met behulp van laserstralen hoogfrequente trillingen in media worden veroorzaakt en gedetecteerd. Daar kan ik een ideale in-situ data set opnemen. Omdat we nu speciaal voor mijn project metingen kunnen gaan doen, kunnen we er ook voor zorgen dat alle randvoorwaarden, zoals de geometrie van bronnen en ontvangers en het medium (een blok graniet), optimaal zijn. Ik krijg dus echt mijn `eigen' data en dat werkt veel fijner dan data van een ander...
Ik ga nu lekker Boer zoekt vrouw kijken, daarmee ben ik de derde...
Meer plaatjes...
Op verzoek: meer foto's. Van mijn huis bijvoorbeeld. En de straat. De weg naar de uni, en de campus. Het Guggenheim is het hoofdgebouw op de campus, en dat ziet er zo uit als ik naar huis fiets (check de M van Mines op de berg). Hier doe ik mijn boodschappen, nadat ik eerst Washington ave ben overgestoken. Als ik 's ochtends uit mijn raam kijk, zit deze buurman in de boom voor mijn raam. En dit is downtown Denver.
`Have you ever been doing some ice skating?'
`Have you ever been doing some ice skating?' Dat was de vraag waarmee Jyoti (notabene een Indier :-D ) donderdag naar me toekwam. Of ik zin had om van het weekend mee te gaan schaatsen op een meertje bij Evergreen, CO. Daar wordt het ijs gecontrolleerd en schoongehouden van sneeuw. Geen lang verhaal dit keer, een paar foto's zeggen genoeg, of zoals een man uit Kentucky het verwoordde: `This is skating as it should be...' Foto's en filmpjes van mij op het ijs komen nog.
Een foto van Jyoti, Farnoush en Cheyenne (zoontje van Farnoush, schrijf je waarschijnlijk anders...) op het ijs: (klik op de foto's voor een vergroting...)
Nog een plaatje:
En nog een:
Wat doet-ie daar eigenlijk?
Ik realizeer mij opeens dat ik nog helemaal niet verteld heb wat ik hier in Golden eigenlijk doe... Een korte uitleg:
Ik ben hier bezig met een onderwerp uit de `exploratieve seismiek'. In principe gaat het zo: je zet een hele rij geofoons (apparaatjes die de bodembeweging heel nauwkeurig registreren) uit, en je zorgt met behulp van een seismische bron (een klein beetje dynamiet, of een airgun op zee) dat er ergens een trilling de grond ingestuurd wordt. Deze trillingsgolf kaatst terug van abrupte overgangen in de ondergrond, een plotselinge verandering in dichtheid, bijvoorbeeld, of een breuk in de aarde. De geofoons meten heel precies op welk moment de golf weer het aardoppervlak bereikt. Omdat we de tijd weten die de golf erover gedaan heeft om terug te kaatsen, weten hoe ver de geofoons uit elkaar staan en een goede schatting kunnen maken van de snelheid waarmee die golf gereist heeft, kunnen we berekenen hoe diep zo'n reflector in de aarde zit. Op deze manier kunnen we dus een mooi plaatje van de ondergrond (en mogelijk olie- of gasvoorraden!) maken.
Nou is het natuurlijk niet helemaal zo ongecompliceerd als hierboven beschreven. Een van de problemen is dat de trilling die een seismische bron uitzend een bepaalde tijdsduur heeft. Het liefst willen we natuurlijk dat zo'n trilling oneindig kort zou duren, want dan duurt de trilling die weer aan het aardoppervlakte komt ook oneindig kort en kunnen we de aankomsttijd heel nauwkeurig bepalen. Maar dat is niet zo, een dynamiet ontploffing trilt een tijdje door, daardoor trilt de grond van de reflectie ook een tijdje en daardoor is het moeilijker om de aankomsttijd goed te bepalen. Als we de eigenschappen van de trilling die een seismische bron de aarde instuurt zouden weten, dan zouden we die met een mathematische truuk uit het signaal kunnen halen, en dan hebben we de data alsof de seismische bron een oneindig korte duur had.
Nou heeft Jyoti, de PhD-student met wie ik samen werk hier in Golden, voor die bepaling van het seismische bronsignaal een slimme truuk bedacht: de Virtual Real Source methode (VRS). Eerste computer simulaties lijken veelbelovend, maar the proof of the pudding is in the eating. Aan mij dus de taak om de VRS op echte velddata uit te gaan proberen, om te zien of ik het seismische bronsignaal kan achterhalen. Mijn eerste experimenten ga ik doen op data van experimenten met gesteenten in een laboratorium (in situ) van een vakgroep van de Universiteit van Boise. Als alles goed gaat, ga ik de VRS ook nog toepassen op data van Shell in Houston, gemeten in de Golf van Mexico.
Deze omschrijving is hier en daar natuurlijk sterk vereenvoudigd. De VRS heeft mathematisch nogal wat voeten in de aarde en de data sets waar ik mee moet werken kunnen heel groot zijn. Bijna al mijn werk doe ik op de computer, en omdat die bestanden zo groot zijn, kan daaraan rekenen erg lang duren. Een beetje slim programeren is dus wel handig en geduld oefenen ook... Maar dit is wel zo ongeveer waar ik mee bezig ga, het komende semester.
Eerste week
De eerste week zit erop. Door een hoop bureaucratie heb ik nog niet zo veel aan mijn onderzoek kunnen doen. Verschillende formulieren (met de meest excotische namen: `DS-2019' & `I-901' bijvoorbeeld) moesten worden ingevuld of gekopieerd en ondertekend door verschillende mensen. Uiteindelijk is alles vrijdagmiddag naar Academic Affairs gegaan en kan ik maandag mijn Campus Wide ID (`CWID') & bijbehorende Blastercard & Ekey (`BC-EK') ophalen. Dan krijg ik ook een workstation en kan ik aan de slag. Wel heb ik inmiddels wat data gekregen, van de universiteit van Boise, om de scripts die ik ga schrijven op te testen.
Omdat ik de eerste week op academisch vlak niet zo heel veel kon doen, heb ik mij maar bezig gehouden met het settlen in Golden en mensen binnen het Center for Wave Phenomena (CWP) leren kennen. Zeven van de 14 grad students zijn Chinees, twee Braziliaans, 1 Indier, 1 Iraanse en drie Amerikanen. Verder lopen er nog een paar visiting scholars rond (waar ik er nu dus ook een van ben): twee Chinezen en een Russische. Ik kan mijn Azie-ervaringen van afgelopen zomer dan dus ook goed gebruiken (een Chinees die naast mij zit heeft kauwgum ontdekt, je kunt je misschien voorstellen hoe dat klinkt...).
Nou goed, zoals het er nu naar uitziet ben ik maandagmiddag all set-up & ready to go. Dan nog het papierwerk voor een social security number en een rijbewijs...
Gekke Amerikanen (I)
Natuurlijk hebben we allemaal onze vooroordelen over Amerika en de Amerikanen klaar. Ik moet wel zeggen dat die voor mij met elke dag dat ik in Amerika ben minder worden. Maar de aanwijzingen en waarschuwingen op verpakkingen blijven verbazen. Neem nou: een tube tandpasta. Kan niet zo heel veel mee mis gaan, zou je zeggen. Natuurlijk is het Amerikaanse exemplaar wat groter:
Dan lees je de waarschuwing op de achterkant:
Lijkt me een beetje overdreven, een Poison Control Center bellen als je een beetje teveel tandpasta hebt ingeslikt... Maar dan lees je dit:
`For best results' ?? Ik geef toe, economischer is het misschien wel (al lopen de meningen daar wat over uiteen) en zo'n aanwijzing geeft een van de partijen in een klassiek echtelijk conflict een steuntje in de rug, maar een tandpasta die betere resultaten geeft als je de tube van achter naar voren leeg knijpt?...
Golden: Where the west lives...
Golden is een klein stadje (17.500 inwoners), 25 kilometer ten westen van Denver. Zonder verder heel wikipedia over te typen, wil ik toch proberen een beeld te geven van mijn nieuwe stadsie. De bevolking van is gemiddeld heel jong: 4000 van de 17.500 inwoners zijn student. Golden wordt dan ook vooral gedomineerd door de campus van de Colorado School of Mines en de Coors brouwerij. Op de foto hieronder heb ik de campus, de brouwerij en mijn huis aangegeven (dit is het uitzicht van Look-out Mountain, die ik binnenkort zelf wil gaan beklimmen). Je kijkt naar het Oosten, richting Denver.
De sfeer in het stadje is heel gemoedelijk, het heeft wel iets weg van Stars Hollow (Gilmore Girls), alleen dan een stuk `westelijker': meer cowboy-achtige en Mexicaanse invloeden. Deze foto van de hoofdstraat (hoe kan het ook anders: Washington avenue) illustreert dat.
Het weer is hier op het moment erg aangenaam: overdag iets boven het vriespunt, 's nachts ruim er onder. De droogte (luchtvochtigheid van minder dan 30%) en de hoogte (Golden ligt ruim 1700 meter boven zeeniveau) merk ik wel in mijn luchtwegen. Her en der liggen sneeuw- en ijsresten, die overdag heel langzaam wegdooien. Deze week krijgen we meer sneeuw en wordt het kouder...
Golden it is!
Zaterdagavond, 21 uur plaatselijke tijd. Na een reis van 22 uur sta ik voor de deur van een typisch Amerikaans huis: alleen een souterain en een begane grond. Gabi (Braziliaanse, PhD student aan het Center for Wave Phenomena) en Jason (undergrad engineering) zijn thuis. Zij leiden me kort rond: woonkamer, leef- en eetkeuken, kamers van Gabi, Jason, Jyoti (Indier, PhD student aan het CWP, met hem doe ik mijn onderzoek), garage en een badkamer op de begane grond. In de kelder: een den met tv, wasmachine en klushoek, een tweede badkamer en de kamers van Nick (undergrad engineering) en mij. Een prima kamer, al zitten de ramen wat hoog... Ik doe een poging om mijn tassen een beetje uit te pakken, maar algauw kan ik mijn ogen niet meer open houden.
Zondag. Een dag om een boel dingen te regelen. Natuurlijk kon ik een aantal dingen niet meenemen uit Nederland, luidsprekertjes bijvoorbeeld. Een lokale mobiele telefoon is ook erg handig en je Europese stekkers passen natuurlijk niet in Amerikaans stopcontacten. Het is schitterend weer: rond het vriespunt en een strak blauwe lucht, dus ik leen een fiets van een huisgenoot en fiets het dorp in. Bij de tourist info bemachtig ik een kaart van het dorp en de omgeving. De dagelijkse boodschappen doe je in Golden bij de Safeway, natuurlijk ook op zondag open. Een fietstochtje van een half uurtje (het is maar vier mijl, maar het terrein en vooral de hoogte dwingen mij om rustig aan te doen) brengt me bij een enorm winkelcentrum aan de rand van Denver. Serious shopping volgt, heerlijk die lage dollar (`thanks, George!').
's Middags kan ik mijn kamertje dan echt een beetje inrichten. Er ontbreken natuurlijk nog steeds een paar dingen, maar ik kan vooruit. Bij een pizza leer ik 's avonds mijn nieuwe huisgenoten beter kennen. Nog een beetje jet-laggy val ik alweer vroeg in slaap.